Forteljarane

Prosjektet munnlege Floraminne (Flora.memoar.no) starta 9. og 10. november 2018, under eit kurs som Flora Historielag arrangerte i samarbeid med Flora Kystmuseum. Kurset var ein del av serien Krafttak for munnleg historie, og vart leia av Memoar og Norsk etnologisk gransking.  

Det fyrste som kjem til å henda på denne nettsida, er at dei intervjua som vart gjort under krafttaket, vil bli dokumenterte og - vonaleg - publiserte på denne sida. Me ynskjer at både profesjonelle og frivillige aktørar skl samarbeida om intervjuopptak, etterarbeid (dokumentasjon og redigering), arkivering og ulike former for formidling. 

Flora Historielag og memoar vil forsøka å få dette inn i ei prosjektform som også kan utløysa litt midler til å få gjort eit godt og varig arbeid.  I oppbyggingsfasen vil denne nettwida fungera som ein open prosjektweb, og alle som ynskjer å "kika oss i korta" er velkomne til det - og endå meir velkomne til å bli med i arbeidet!

Dei fyrste intervjua som vart gjort var desse:  

Edith Bjørg Bjørnseth

lagt inn 13. nov. 2018, 11:12 av Bjørn Enes   [ oppdatert 3. sep. 2019, 02:28 av Siri Linn Brandsøy ]


Edith vart intervjua av Bjørn Enes  på Flora Kystmuseum laurdag 10. november 2018. Intervjuet handla i stor grad om hennar erfaringar frå utviklinga av datateknologien. Den starta med teoretisk opplæring om elektronisk databehandling på handelsskulen på Voss tidleg på 1970-talet, lenge før nokre av elevane der hadde sett ein datamaskin. Sidan var ho med gjennom alle "datagenerasjonane"  fram til ho avslutta arbeidslivet sitt for Statoil på oljebasen i Florø i 2010. 

Edith Bjørg Bjørnseth:


Stikkord om innhaldet i intervjuet:
(Tala til venstre er tidskodar - timar, minutt og sekund frå start. Lenkene er klikkbare). 


00:00:04 Fødd i 1945 og veksla mellom å bu i Selje kommune og på Vevring, i eit gards- og landbruksmiljø, før familien slo seg ned i Havreneset i 1954.

 

00:01:26 Det å flytte til Havreneset var litt spesielt. Det var ikkje sentrum, men ble kalla å bu i Jeriko, og ungane som budde i Havreneset var i “krig” med ungane frå byen.

 

00:02:37 Edith fortel ei historie om då ho fekk klokke i gåve til ni-årsdagen sin. Den vart inndratt av ein lærar som meinte at ungar ikkje skulle ha klokke på skulen for mange menn i arbeid hadde ikkje råd til klokke.

 

00:06:24 Edith byrja å jobbe på oljebasen i Florø i 1985. Ho fekk jobben som sekretær fordi ho kunne data, men folk sa til mannen hennar at ho fekk jobben fordi ho var så flink til å strikke. 

 

00:08:24 Edith tok utdanning etter at ho gifta seg i 1963 og var blitt mor. Ho jobba i resepsjonen på Victoria Hotel, hadde allereie gått på handelskule og ønska seg meir utdanning. Ho begynte då på reiselivslinje på Voss, og det var medan ho studerte der at ho begynte å lære om data i 1970. 

 

00:09:05 På reiselivslinja på Voss var det ein ung lærar frå USA som hadde lært om noko nytt som heite data. Men han kunne ikkje vise dei noko datamaskin for på den tida var maskinene så store at dei tok eit heilt kvartal i New York. 

 

00:10:05 Vi tok eksamen i datateori, men hadde aldri sett ei datamaskin. 

 

00:10:50 Edith jobba nokre år til på Victoria Hotel før ho byrja å jobbe på Ankerløkken litt ut på 70-talet. Då hadde ingeniørane på Ankerløkken allereie byrja med data. 

 

00:11:35 Dei ingeniørane som kunne data skulle halde eit kurs for dei andre ingeniørane på Ankerløkken og Svein, mannen til Edith, tilråde ho å delta sidan ho allereie kunne ein del om data frå før.

 

00:12:00 Kurset varte eit heilt år og på kurset lærte dei mellom anna å rekne ut korleis ein båt kunne byggast opp med kodar.

 

00:15:00 Det var ikkje komme tekstbehandling endå, det var først på 80-talet at PC og tekstbehandling kom. Vi skreiv jo framleis på maskin. 

 

00:17:53 Edith fortel om korleis dei lærte å skrive på skrivemaskin (utan å sjå på tastaturet). Ho fekk tilbakemelding på at ho var så dyktig at ho burde bli sekretær når ho var ferdig.  Og det er det yrket eg har hatt, konstaterer Edith. 

 

00:18:38 Bjørn: Kor fekk du den første elektriske skrivemaskina? 

Edith: – Det var nok på Ankerløkken. 


00:19:08 Då ho vart tilsett i Statoil i 1985, så var kravet hennar for å takke ja til jobben at dei skaffa ei god elektronisk skrivemaskin med rettetast. 

 

00:19:55 Rettetasten og kopimaskina var store framsteg på kontoret. 

 

00:23:05 I Statoil var det vanleg med sekretærar, som ein tidlegare kalla for kontordamer. Dei søkte etter sekretær på basen og Edith søkte på jobben, men når ho skulle på intervju fekk ho beskjed om at jobben allereie var tatt. 

 

00:24:32 Då ho likevel fekk jobben ringte dei mannen hennar for å avtale lønna hennar. 

 

00:26:40 I startfasen var dei fire tilsette til saman på basen.
Tre som skulle ta seg av materialflyten, og så kom det ein basesjef seinare når det begynte å bli meir arbeid.

00:27:00 Edith fortel om Forpleiingsavdelinga til Statoil som skulle bemanne plattformane og Gullfaks A. Det var bestemt at det var folk frå Sogn og Fjordane som skulle vere tilsette der.

 

00:28:08 Edith jobba nokon år som sekretær på plattform, men måtte til slutt bestemme seg om ho skulle arbeide på plattform eller på basen. 

 

00:29:45 Før røyrene kom til basen lagra dei stålplater og overskot frå bygging av plattform, og tromlar med kablar, og alt var lagerstyrt på data. 

 

00:30:25 Bjørn: Hugsar du kva maskin de hadde då? 

Edith: Det var frå eit firma som heite Norsk Data. 

 

00:32:15 Etter eit år var dei fem på basedrift, og fem tilsette på Forpleiingsavdelinga. 

 

00:32:59 Om dataflyt mellom basen, plattformane og andre kontor i Statoil. 

 

00:36:22 Edith jobba stort sett med regnskap, og då det kom inn røyr til basen hadde ho kontroll på dei. 

 

00:37:07 Plutseleg var det komme noko nytt som heite PC. 

 

00:38:17 Det var ikkje meir enn eit år, så var Norsk Data vekke, og det var PC over alt. 

 

00:40:30 Edith slutta i Statoil i 2009, og då var det ikkje norsk datahjelp, men då sat datahjelpa i India. 

 

00:41:37 Edith fortel om då ho viste basesjefen korleis ein kunne løyse ei lang likning ved hjelp av PC i staden for reknemaskin. 

 

00:45:23 – Eg hugsar det var ei messe her i Florø med det same data kom, og då tenkte eg “Åh! no skal eg gå å sjå”. Men dei karane som heldt denne messa dei avviste meg så veldig, men eg kunne stå bak å sjå på.


00:47:50 Det var ikkje gymnas i Florø då Edith var ung, så ho tok alle fag som privatist etter at ho var gift. Ho gjekk også administrasjon og leiing på høgskulen på Hedmark - desentralisert. 

 

00:49:30 Edith var den einaste kvinna som var inne til intervju hos Statoil som hadde sagt at ho kunne data.

 

00:52:46 Edith opplevde at dei tilsette og sjefane var likeverdige, og fortel at ho vart aldri dårleg behandla. 

 

00:55:05 Når det gjeld utdanninga skulle ho ynskje at ting var annleis, for det er tøft å ta alt på eige hand. 

 

00:56:10 Bjørn: Kva dreiv deg til å vere 5 år forut for di tid? 

 

00:59:22 Eg trur det at mi slekt alltid har følt seg bra. Eg trur ikkje nokon i generasjonen før meg følte seg mindre enn nokon andre, verken på mor eller far si side. 

 

1:01:11 Edith pensjonerte seg saman med mann sin når ho var 65 år. Då hadde Statoil ein sluttpakke som gjorde at ho fekk lønn fram til pensjonistalderen (67 år). 

 

1:02:00 I dag underviser ho i data for seniorar ein gong i veka, og tenkjer at det er kommunane sitt ansvar at dei når ut og gir opplæring til dei som ikkje kan data.

 

1:04:24 Intervju slutt. 


Målfrid Ottosen

lagt inn 12. nov. 2018, 03:27 av Bjørn Enes

Målfrid Ottosen  vart intervjua heime hos seg sjølv av Bjørn Enes fredag 9.. november 2018. 
Intervjuet handla i stor grad om barndomsopplevingar under krigen og dei tidlege etterkrigsåra. 
Intervjuet skal no dokumenterast og det skal gjennom ei enkel redigering før det vert avgjort om det skal publiserast eller berre avleverast for framtidig forsking. 
Videoen kjem etter kvart til å bli ferdig. Men den vil vera sperra med passord. Spøsrsmål om passordet må rettast til Bjarte Sindre. 

Bjarte Sindre

lagt inn 12. nov. 2018, 03:14 av Bjørn Enes   [ oppdatert 28. sep. 2019, 00:56 ]


Bjarte Sindre vart intervjua på Flora Kystmuseum laurdag 10. november 2018. Intervjuet handla i stor grad om barndomsopplevingar under krigen og dei tidlege etterkrigsåra. Men me rakk også å fylgja han fram gjennom gymnastid på Firda Landsgymnas og studietid i Oslo fram til han kom attende til Florø som lærar. 

Intervjuar var Bjørn Enes. Dokumentasjonsarbeidet er gjort av Siri Linn Brandsøy.

Bjarte ga sitt samtykke til publisering den 29/11 2019







Bjarte Sindre:


Stikkord om innhaldet i intervjuet:
(Tala til venstre er tidskodar - timar, minutt og sekund frå start. Lenkene er klikkbare). 



00:00:53  – Den 9. april huska eg spesielt godt (melding om krig på radioen). Familien bestemmer seg for å rømme kystbyen Florø og drar med båt inn til Nordfjord. 

00:02:18  Vi enda då opp i første omgang på Sindre, men flytta deretter ned til Faleide. (Frå Faleide kunne familien sjå korleis Stryn vart bomba av tyske bombefly).

00:03:00 Huset til familien vert rekvirert av tyskarane og overløytnant Striebrich.

00:04:50 Bjarte besøker overløytnanten Striebrich og etterpå får han streng beskjed av mor si om at han ikkje får lov til å snakke med overløytnanten.


00:07:36 Familien Sindre sine nye nabo er Sundalsbua, der tyskarane hadde ammunisjonslageret sitt.

00:08:00 Kvar gong det var angrep på Florø, og det var det faktisk ein del gonger, så rømte vi frå den leilegheita.

00:08:30 Bjarte fortel ei morosam historie frå krigen om faren sin verkstad  og to muskedundrar. 

00:10:50 Ei litt verre historie om den eine schæferhunden til tyskarane som angreip bror hans.

00:14:48 Vi gjekk jo berre å venta på at krigen skulle slutte. Eg var veldig glad for at vi gjekk på Havrenesskulen for det var ein fantastisk god skule. (Havrenesskulen og samhaldet i Havreneset).

00:16:08 Ein dag i 1944 fortel lærerinna til Bjarte han ein løyndom: russarane har gått inn i Finnmark og frigjeringa har begynt.

00:17:37 Byungane skulle vere mykje betre enn oss som budde i Havreneset. Vi vart kalla for Havregampane og Jeriko-gjengen.

00:19:48 Bjørn (intervjuar) snakkar om løyndommen som Bjarte heldt for seg sjølv så lenge. Dette må ha vore i september 1944. Dette betyr at du gjekk med løyndommen heile den siste krigsvinteren. Bjarte: –  Ja eg, torde ikkje ein gong å fortelje det til far og mor.

00:20:42 Då det nærma seg 9. april henta far hans familien sin radio ned frå sjukehusloftet der alle dei konfiskerte radioane låg. Bjarte: Frå 3-4. april og utover til freden kom så hadde vi ein radio ståande i stua.  

00:21:15 Eg og bror min var stolte då fredsdagen kom. (Landbruket sin radio slutta og virke plasserte brørne deira radio i vindauget for å spreie den gode nyheita).


00:22:26 Eg hugsar at den 13 mars 1945 så blei ein av motstandsmennene våre, ein som heiter Atle Svardal, som vi  visste kjempa mot tyskarane, drepen i Breivika i kamp mot tyske kommandosoldatar.

00:23:22 Bjarte fortel om den illegal avisa som vart gitt ut og trykt av boktrykker Johannessen.  Dei klarte aldri å finne ut kven som hadde gitt ut avisa.

00:25:39 Elles var det nesten kjemisk fritt for nazistar her. Dei eksisterte nesten ikkje i øyane og når vi kom inn på fastlandet så var det nokre yttarst få.

 00:27:09 Bjarte fortel om tre-fire jenter som meldte seg inn i NS. To av dei vart gift tysk. Det var jo ei trist historie etter kvart når du kom til 1945 og korleis dei vart behandla. 

00:28:48 Bjørn: – Hugsar du noko frå dei maidagane om jenter som hadde hatt tyske kjærestar?

00:29:52 Etter frigjeringa vart nazistane internerte i ei brakke i sentrum. Dei vart passa på av Florøgutar med maskingevær.

00:30:23 Bjarte fortel om den fæle hendinga då ein nederlandsk lekter skulle dumpe ammunisjon i Stavfjorden.

00:33:43 Bjørn: – Kva anna arbeid vart dei (fangane) utkommandert til?

00:35:46 Bjørn: – Når fangane gjekk til dei forskjellige oppdraga sine, korleis føregjekk det?

 00:37:00 Heimefronten hadde lite erfaring med våpen og fekk opplæring nede i hagen til Viktoria hotell.

 00:38:50 Bjarte fortel om mineulykka på Sørstrand. 

 00:39:31 – Når krigen var slutt vart desse minene rydda opp igjen. Tyskarane hadde nøyaktige kart over kvar einaste mine.

00:40:25 Ein tyskar fekk nervøst samanbrot og vart skoten og drepen av sine eigne inne på Evja.

 00:41:21 Etter krigen vart tyskarane sine eigendelar og utstyr samla inn  og dumpa i fjorden, og brent på Storåsen trass i at det var ein enorm klesmangel i byen.

00:42:33 Tyskarane sine festningsanlegg og fort på Sørstrand.


 

00:44:25 Oppe på Storåsen låg det igjen noko tysk materiell som ikkje var blitt brent mellom anna gassmasker og hjelmar. Desse plukka gutane med seg og brukte i eit skodespel på skulen.

00:45:14 Bjarte fortel om eit godt minne frå krigen om dei russiske krigsfangane som han hadde blitt ven med. 

00:49:30 Bjarte veit berre om ein russisk krigsfange som døydde i Florø og det var på grunn av difteriepidemien. Då epidemien braut ut rekviderte tyskarane ein fløy på sjukehuset.

 

00:50:55 Bjarte fortel om mat under krigen: sild og poteter og svenskepakkar, svenskesuppe og andre svenske matprodukt.

 

00:54:20  Det var storveis då vi plutseleg fekk mjøl. (Alle visste at mjølet skulle komme med Sendingen og bli levert på kaia der med bakar Trovik. Alle ville ha brød og køa strekte seg frå Trovik og forbi Landbruk).

 

00:56:46   Så kom det jo amerikanske varer i mengder blant anna “Corned Beef”.

 

00:57:15  Så kom det sjokolade og den var rasjonert. Då var det ein gong i månaden vi fekk kjøpe sjokolade.

 

00:58:00  Vi gutane hadde godt med pengar for vi tente godt i sildetida. Eg og to kamerater tente veldig godt på å røyke sild.

 

00:59:25 Sildeventyret etter krigen og innsiga i Hellefjorden.


1:02:48 Bjørn:  Det var vel eit sabla liv på land også då?

Bjarte:   Alle tente pengar, til og med realskuleelevane tente pengar. (Dei lagde eigne lossegjengar).  

1:04:17 Til og begynne med var det berre ein sildeoljefabrikk, men etter kvart kom også den gigantisk sildeoljefabrikken til Sildefiskarenes Fabrikklag og den hadde jo ein enorm kapasitet.

 1:04:51 Bjørn: – Var det spenningar mellom alle dei fastbuande og dei som kom?

1:07:16 Bjarte var med i gutteklubben til Redningsselskapet: Stabben.     Dei lagde til festar for fiskarane med godt program i forsamlingslokalet som heite Breidablikk.

1:09:30 Bjørn: – Med slike tilstander skulle ein skulle tru at alle gutane her berre gjekk og tenkte på å bli sildefiskarar. Men det gjorde ikkje du?

1:11:20 Bjarte gjekk på realskulen. Eg var vende til Havrenesskulen der det var ein voldsom disiplin…På Realskulen hadde vi ein gjeng med skurkar som berre gjekk inn for å lage bråk.

1:13.30: Deretter studerte Bjarte på Firda Gymnas som var kjend for å vere ein eliteskule med mange søkjarar og godt idrettsmiljø.

1:17:35 Bjørn: – Var dei som gjekk der akademikarborn? Bjarte:   Nei, det var dei ikkje. Vi hadde nokre ytterst få prestesøner... Elevane var elevane av folket og spesielt skuleflinke.

1:18:48 Firda hadde også eit rikt kulturliv med teatergruppe og ulike lag, mellom anna Concordia og elevlaget Aurora, og imponerande russerevyar. 

1:20:25 Bjørn: Du sa der var mange søner av fiskarar, men var der døtre og?

1:20:55 Bjarte fortel om eit møte med to jenter frå engelskklassen. – Vi gutane var ikkje så frigjorde som det dei er i dag.            

1:22:25 Elevane frå Firda Gymnas har klart å halde kontakta og har hatt både russetreff, 10 årsjubileum og ulike samlingar.

1:24:03 Etter Firda gjekk Bjarte på Befalskulen for Kystartilleriet.

1:25:38 Deretter begynte han på Filologi-studiet i Oslo. Han hadde eit års vikariat på Sinsen Gymnas og eit lengre vikariat på realfagskulen på Jessheim.

1:28:37 I studietida tente han pengar ved å jobbe på Oslo Skinnauksjoner der det kom oppkjøparar i frå heile verda for å kjøpe skinn frå norske pelsprodusentar.

1:29:57 Han var befal med full lønn under Suezkrisa, og alle pengane han tente då finansierte studietida hans.

1:31:34 Ein Florøgut sitt møte med Oslo. – I Oslo var dei utruleg arrogante. Dei ville ikkje akseptere språket eg hadde og skulle heile tida rette på meg. Eg har aldri funnet meg i sånt.

1:32:53 Når eg var på Sinsen så var det lite av det for der hadde dei eit heilt anna språk enn i sentrum. (Dialekta deira låg nærmare nynorsk enn riksmål og elevane til Bjarte hadde dei beste karakterane i sidemål).

1:34:10 Bjørn: – Så denne spenninga mellom Oslo og periferi gjelder i alle fall mellom Oslo og Florø?

1:37:00 Bjørn: La oss slutte sirkelen, for det tok ikkje lang tid før du kort tilbake til Florø? Bjarte: – Litt tid. (Bjarte fann seg ei kone frå Eid og flytta dit og deretter til Volda).

1:39:20 Rundt 1969 reiser Bjarte tilbake til Florø for å jobbe på det nyoppretta Flora gymnas.

 1:42:20 Utdanningsrevolusjonen og den nye skulen.

 1:45:12 Bjarte førestiller seg korleis framtida vil bli.

1:45:42: Intervju slutt. 



Svein Kåre Langøy (15.11 1944 - 31.5.2019)

lagt inn 12. nov. 2018, 02:59 av Bjørn Enes   [ oppdatert 3. sep. 2019, 02:07 av Siri Linn Brandsøy ]


Svein vart intervjua på Flora Kystmuseum laurdag 10. nevember 2018.  Samtalen handla i hovudsak om livet på øyane i barndoms- og ungdomstid, livet til sjøs og arbeidet på oljebasen i Florø.

Svein Langøy ga sitt samtykke tril publisering av opptaket den 27/11-18. 

Intervjuar var Bjørn Enes.  

Spørsmål kan rettast til epostadressa flora@memoar.org - post der går både til Flora Historielag og til Memoar.


Svein Kåre Langøy:


Stikkord om innhaldet i intervjuet:
(Tala til venstre er tidskodar - timar, minutt og sekund frå start. Lenkene er klikkbare). 


00:00:20 Fødd på gamle fylkessjukehuset i Florø under ei dramatisk tid, med ein far som allereie var teke som gissel av den tyske vernemakta. 

 

00:02:32 - Det som eg i ettertid har fått greie på, er korleis mor mi fekk tak i nok kronasjer til at ho kunne ha noko å stikke i munnen (via eit “undercover” nettverk som fordelte pengar til dei som sat i fangenskap).

 

00:04:20 Familien flytter frå Langøya til Fanøya, der oldefar hadde busette seg etter å ha skifta beite frå fiske til butikk og trong butikkhjelp. Etter nokre år avvikla oldefar butikken og selde huset til faren.

 

00:07:23 –  Det å vekse opp der ute på slutten av 40-tallet og byrjinga av 50-tallet var meget interessant. Det var altså folk på omtrent alle holmar.

 

00:07:51 Det høge talet skjær og holmar resultere i veldig mange båtar som køyrde på land, til underhaldning for ungane som lærte seg mange ord som ikkje var å finne i ordboka. 

 

00:08:38 –  Alle med respekt for seg sjølv hadde fiskebåt der ute, og ungane hoppa frå båt til båt utan redningsvest. 

 

00:10:36 Dei fleste der ute hadde litt buskap, til dømes sau, men også grisungar som kom med rutebåten seint på vår/tidleg sommar og vart slakta i november/desember.

 

00:11:29 –  Vi var jo født og oppvaksen i robåt, meir eller mindre, og det var ikkje snakk om maskinell framdrift eller noko av den eine eller andre sorten. 

 

00:12:12 –  Vi greidde å raske til oss brukte trollgarn og teiner for å fiske krabbe, hummar og torsk. Svein leverte levande fisk til fiskebåtane som tok med seg dette til Bergen. Pengane frå dette vart stort sett levert til og forvalta av ho mor.

 

00:13:26 Bjørn: – Kor langt var det å ro til butikken? 

 

00:13:53 Svein fortel om tida med eventyrlig sildefiske og at han og dei andre ungane frakta brødkasser ut til fiskarane for butikken. Ofte midt på vinteren og i stummande mørke. 

 

00:15:45 Ei historie om ein eldre mann som pleidde å gi ein kamferdrops til Svein kvar gong han klarte å ta fangelina til robåten hans. Ein gong frakta han masse pengar i ei margarinkasse, og Svein henta opp ein stor bunke med femtilappar som nesten for på sjøen. Som påskjøning fekk han behalde 50 kroner, som vart sett inn på rød postsparebankbok. 

 

00:23:21 Ungane var ofte med naboane på fiske før dei begynte på skulen. 

 

00:23:47 Dagane på skulen. Svein gjekk saman med seks andre i ein alder av sju. Skulen hadde sprengt kapasitet så dei heldt til på bedehusloftet.   Først då vi begynte i fjerde klasse fekk me plass inne på sjølve skulehuset. Det var stas.

 

00:28:01 Svein tok eit friår etter at skulen var ferdig

 

00:28:27 Bjørn:   Du, eg lurar på om du skal forklare ein gammal båt? 

 

00:30:01 Svein frakta og leverte tang til tangmjøl produksjon i Florø aleine som 13-åring. Turen tok vel over ein time. 

 

00:31:17 Året etter var han gammal nok til å gå til presten. Då var det rutebåt inn til Florø ein gong i veka. Det vart mang ein styrkekonkurranse mot bygutane i Florø.

 

00:34:00 Brislingfiske var nær ved å koste konfirmasjonen 

 

00:36:01 Om då fiske etter sild og brisling begynte å ta slutt

 

00:37:16 Bjørn:  Kan ikkje du forklare korleis ein fangar brisling? 

 

00:42:21 Slutta med brislingfiske i 1979, same året som giftemål og litt meir seriøse tilstandar.  

 

00:43:05 Hadde ingen form for formell sjøfartsutdanning anna enn livets lære, men der ute var båtlivet omtrent som å sette seg i ein bil på fastlandet. Det var forventa at ein kunne manøvrere båtane frå første stund, på same måte som dei som hadde ført dei i lang tid. 

 

00:45:18 - Eg hugsar ein spesiell historie der oppe (frå havblikk til full storm på sildefiske på Møre).

00:50:16  Bryllaupet var ei sabla greie som skjedde på skulehuset med godt over 100 personar og bra heimebrygg.

 

00:53:41 Etter vel overstått bryllaup slutta begge i jobben på grossistlageret, og drog til sjøs i 13 månader for å tene nok til å byggje hus. 

 

00:59:16 Svein fortel om tida etter at dei kom heim og hadde pengar. Dei begynte å byggje hus og han fekk jobb der han transportere olje med tankbil. 

 

01:00:11 Etter ei tid med bygging av hus, graviditet, fødsel og alt som følgjer med, var det på tide å dra til sjøs igjen. Svein var då på ein tankbåt tilhøyrande Odfjell kor han jobba i fem år til saman. 

 

01:01:40 Svein fortel om den gode kjemien blant mannskapet på båten. 

 

01:02:34   Eg hugsar vi fekk ein ny matros ein gong (som sat seg i kapteinen sin stol).

 

01:03:34 Bjørn:   Det var framleis ikkje vanleg med felles messe då? (Om hierarki på båten).

 

01:07:00 Svein vart etter nokre år ombord på den same båten spurt om å ta ut eit nybygg.

 

01:11:11 Tida på sjøen tok slutt då far til Svein vart sjuk og gjekk bort kort tid etterpå. Svein fekk ny jobb som ekspeditør på kaia. 

 

01:12:30 Då han vart lei livet på land fekk han jobb på basen, og der vart han i 27 år.

 

01:14:30 Når driftsselskapet overtok basen var det ca. 80 mål og tre eller fire bygningar. 

 

01:15:18 Jobba stort sett med det same. I starten heite det kaiformann, men bytte mot slutten namn til terminalkoordinator. 


01:16:13   Plutseleg ein dag kom det ein kar frå Stavanger som trong hjelp til å ekspedere røyr (Svein blir ein av dei fyrste som hadde ansvar for røyrlageret).

 

01:20:59 Svein fortel ei historie om ein av røyrbåtane som køyrde rett på Stabben fyr.

 

01:23:26 Meir om tida på basen, tidlig vakt og feiring av jonsok.

 

01:27:47 Svein fortel at han kunne aldri tenkt seg å ha vore forutan tida på basen. Her skjedde det alltid noko sidan basen dreiv med konstant utbygging.

 

01:29:28 Etter den siste utbygginga er basen på over 1000 mål planert område og Flora kommune og basefolka har gjort ein veldig god jobb. 

 

01:30:30   Eg har jo fått med meg både, sjømannslivet, fiskarlivet, og litt landliv og baselivet i dei åra eg har vore aktiv i arbeidslivet (eit slags tverrsnitt av norgeshistoria). 

 

01:31:15 Bjørn spør Svein om det han lærte seg av kunnskap mellom holmane og øyane der ute har vore av betyding heile vegen. 

 

01:32:21 Svein fortel om kor viktig det var å ha tilgang på båt for å dra på dans og liknande, og at det var forventa at den som førte båten ikkje drakk noko alkohol. 

 

01:34:04   Å komme inn til Florø med båt som guttunge var ganske stort (om julehandel og julegata i Florø før i tida).

 

 01:36:10  Det var viktig for mannfolka å få seg ein sekk med kål, kanskje ein sekk med koks og litt bjørkeved (resten av året brukte dei rekved).

 

01:37:25 Svein fortel om at alle båtane hadde kappkjøring ut til Stabben fyr etter at julehandelen var overstått, og at dei drog i fløyta når dei passerte fyret for å ønskje god jul. 

 

01:39:28 Svein rundar av med å seie at han trur han har fått fortalt det viktigaste frå eit 70 år langt liv. 

 

01:39:55 Intervju slutt. 

 

1-4 of 4